This page has been fully proofread once and needs a second look.

<page>
<ignore>
अपरोक्षानुभूतिः ।
 

१५</ignore>
<verse>
उपादानं प्रपञ्चस्य मृद्भाण्डस्येव कथ्यते ।
 

अज्ञानं चैव वेदान्तैस्तस्मिन्नष्टे क्व विश्वता ॥ ९४ ॥
 
</verse>
<verse>
यथा रज्जुं परित्यज्य सर्पं गृह्णाति वै भ्रमात् ।

तद्वत्सत्यमविज्ञाय जगत्पश्यति मूढधीः ॥ ९५ ॥
 
</verse>
<verse>
रज्जुरूपे परिज्ञाते सर्पभ्रान्तिर्न तिष्ठति ।
 

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चः शून्यतां व्रजेत् ॥ ९६ ॥
 
</verse>
<verse>
देहस्यापि प्रपञ्चत्वात्प्रारब्धावस्थितिः कुतः ।

अज्ञानिजनबोधार्थं प्रारब्धं वक्ति वै श्रुतिः ॥ ९७ ॥
 
</verse>
<verse>
क्षीयन्ते चास्य कर्माणि तस्मिन्दृष्टे परावरे ।
 
१५
 

बहुत्वं तन्निषेधार्थं
 
श्रुत्या गीतं च
 
वै
 
स्फुटम् ॥ ९८ ॥
 
</verse>
<verse>
उच्यतेऽज्ञैर्बलाच्चैतत्तदानर्थद्वयागमः ।
 

वेदान्तमतहानं च यतो ज्ञानमिति श्रुतिः ॥ ९९ ॥
 
</verse>
<verse>
त्रिपञ्चाङ्गान्यथो वक्ष्ये पूर्वोक्तस्यैव सिद्धये ।
 

तैश्च सर्वैः सदा कार्यं निदिध्यासनमेव तु ॥ १०० ॥
 
</verse>
<verse>
नित्याभ्यासादृते प्राप्तिर्न भवेत्सश्च्चिदात्मनः ।
 

तस्माद्ब्रह्म निदिध्यासे ज्जिज्ञासुः श्रेयसे चिरम् ॥ १०१ ॥
 
</verse>
</page>