[ ७ ]
 
ईश्वरस्य ज्ञानानुगुणहेत्वपेक्षानिरासः
 
संसारिणो देहाद्यपेक्षेक्षितृत्वाभ्युपगमे अपसिद्धान्ता-
 
शङ्काया निरास:
 
उपचारप्राये वचनादचेतनेऽपि प्रधाने भाक्तमीक्षि-
तृत्वमिति प्राप्ते उत्तरसूत्रावतरणम्
 
३९
 
३९
 
...
 
४०
 
प्रधाने गौणतायाम् ईक्षतिशब्दस्य, 'अनेन जीवे-
नात्मना ' इति आत्मशब्देन जीवपरामर्शायोगात्
अनाञ्जस्यप्रतिपादनम्
 
आत्मशब्दादित्यस्य व्याख्यानान्तरम्
 
***
 
४१
 
४२
 
आत्मशब्दस्य गौणवृत्च्या नानार्थकतया वा प्रधाने-
ऽपि संभव इति शङ्कायाम्, प्रकृतं सदणिमान-
मादाय मोक्षयितव्यस्य तन्निष्ठतामुपदिश्य मोक्ष-
मुपदिशत् शास्त्रं श्रद्दधतः अन्धगोलाङ्गूलन्याया-
पत्त्या, संपत्पक्षे च मोक्षोपदेशानुपपत्त्या न प्रधा-
नमात्मशब्दालम्बनम् इति परिहारः
 
शङ्कोत्तरत्वेन तन्निष्ठस्येति सूत्रव्याख्याने अरुच्या
 
स्वतन्त्रहेतुपरतया व्याख्यानम्
 
४२
 
...
 
४५
 
स्थूलारुन्धतीन्यायेन पुनः शङ्कायां हेयत्वावचनात्
सर्वविज्ञानप्रतिज्ञोपरोधाच्च परिहारः
 
जगत्कारणं प्रकृत्य श्रौतस्वपितिनिर्वचनाच्च चेत-
नस्यैव जगत्कारणत्वसमर्थनम्
 
४५
 
४६