2026-03-08 05:43:14 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
सव्याख्यान : श्रीनिवासगुणाकरः
२७३
नस्य ममारक्षणे किं करोमीत्याह-भक्तयमिति ॥ अञ्जलिः मतः
। प्रपत्तिमिलितः प्रपत्त्या युक्तः किम् । हेत्वन्तरं वा प्रपत्यादिवद्वेत्वन्तरं
वा स्वरूपफले अन्तर्भूतो वा अन्यफलस्य मोक्षव्यतिरिक्तफलस्य
रर्ण या कृणमपि पूर्वोक्तं भक्त्यादि समस्तमपि नो वा न युक्तं वा ।
त्सर्वे न जानामि । परन्तु त्वयैव साधनेन त्वयादे त्वत्पादपद्मे अञ्जलिं
रचितवानस्मि । अहमिति शेषः । अञ्जलिः परमा मुद्रेत्युक्तेः ।
अतिप्रयासेन अघमर्म पापम मां अब वा रक्ष वा मावा मा रक्ष
ईश बेटाचरूपते आ समन्तात् नमस्कारं कुर्वतो मम करं हस्तं छिनत्सि
1 चेत् तुश्चेदर्थः । अव्ययत्वात् दीनः अहं किं करोमि । किमपि
त्यर्थः ॥ १७२ ॥
बेलोक्य मम देशिकं परभवत्पदैकाश्रयं
अकिश्चनमसद्गतिं बहुलपापमन्नाशयम् ।
स्वदङ्घ्रिशरणागतिं कथमपीरयन्तं ज
न वीक्ष्य मम दुष्टतां स्वकृतविवमेचाव माम् ॥ १७३ ॥
मदार्यसम्बन्धं विलोक्य त्वमेवावेत्याह-विलोक्येति ॥ वरः श्रेष्ठः स चासो
तस्य पदं पादपद्मे एको मुख्य आश्रयो यस्य से मम देशिकं आचार्य
दृष्ट्वा अकिञ्चनं दरिद्रं असती अविद्यमाना गतिर्यस्य से बहुलेषु अनेकेषु
रितेषु ममः लीनः आशय अभिप्रायो यस्य तं स्वदङ्घ्रिशरणागति
दपद्मशरणागति कथमपि अतिप्रयासेन ईरयन्तं भाषमाणं अडं मन्दं स्वेन
ॐ करणकलेवरादिकं वेतीति जानातीति सन् खमेव भवानेव मम दुष्टतां
न वीक्ष्य अष्टा मां अब रक्ष ॥ १७३ ॥
दुःखं मां शरणागतं भजति चेरक्रन्दामि तदर्शिनः
तम स्याद्यदि ते दयाविरहितः स्थास्तद्भवेत् ते यदि ।
कुर्वस्य इति पदद्वयं न व्याख्यातम्
'कुरु' इति अनन्य तिछति' मो अब वा माया
अस्य मम इति योजने नाति
अपने कुछ था इन्यन्न
२७३
नस्य ममारक्षणे किं करोमीत्याह-भक्तयमिति ॥ अञ्जलिः मतः
। प्रपत्तिमिलितः प्रपत्त्या युक्तः किम् । हेत्वन्तरं वा प्रपत्यादिवद्वेत्वन्तरं
वा स्वरूपफले अन्तर्भूतो वा अन्यफलस्य मोक्षव्यतिरिक्तफलस्य
रर्ण या कृणमपि पूर्वोक्तं भक्त्यादि समस्तमपि नो वा न युक्तं वा ।
त्सर्वे न जानामि । परन्तु त्वयैव साधनेन त्वयादे त्वत्पादपद्मे अञ्जलिं
रचितवानस्मि । अहमिति शेषः । अञ्जलिः परमा मुद्रेत्युक्तेः ।
अतिप्रयासेन अघमर्म पापम मां अब वा रक्ष वा मावा मा रक्ष
ईश बेटाचरूपते आ समन्तात् नमस्कारं कुर्वतो मम करं हस्तं छिनत्सि
1 चेत् तुश्चेदर्थः । अव्ययत्वात् दीनः अहं किं करोमि । किमपि
त्यर्थः ॥ १७२ ॥
बेलोक्य मम देशिकं परभवत्पदैकाश्रयं
अकिश्चनमसद्गतिं बहुलपापमन्नाशयम् ।
स्वदङ्घ्रिशरणागतिं कथमपीरयन्तं ज
न वीक्ष्य मम दुष्टतां स्वकृतविवमेचाव माम् ॥ १७३ ॥
मदार्यसम्बन्धं विलोक्य त्वमेवावेत्याह-विलोक्येति ॥ वरः श्रेष्ठः स चासो
तस्य पदं पादपद्मे एको मुख्य आश्रयो यस्य से मम देशिकं आचार्य
दृष्ट्वा अकिञ्चनं दरिद्रं असती अविद्यमाना गतिर्यस्य से बहुलेषु अनेकेषु
रितेषु ममः लीनः आशय अभिप्रायो यस्य तं स्वदङ्घ्रिशरणागति
दपद्मशरणागति कथमपि अतिप्रयासेन ईरयन्तं भाषमाणं अडं मन्दं स्वेन
ॐ करणकलेवरादिकं वेतीति जानातीति सन् खमेव भवानेव मम दुष्टतां
न वीक्ष्य अष्टा मां अब रक्ष ॥ १७३ ॥
दुःखं मां शरणागतं भजति चेरक्रन्दामि तदर्शिनः
तम स्याद्यदि ते दयाविरहितः स्थास्तद्भवेत् ते यदि ।
कुर्वस्य इति पदद्वयं न व्याख्यातम्
'कुरु' इति अनन्य तिछति' मो अब वा माया
अस्य मम इति योजने नाति
अपने कुछ था इन्यन्न