2026-03-08 05:43:12 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
२६४
श्री वेंकटेशकाव्यकलापे
मां रक्षसि त् बहुल्य इत्याह- अपरितेति ॥ हे श्री
तय भवतः अघटितपटनायाः कर्तुमर्तुं शक्तेः पटुता पाटवे यां
बहुलानि अमन्तानि अधानि पापानि यस्य तम् । उत्तमः अतिश
सन्तोषः यस्य से मां कुरु त्वां सेथे ते स्वलाभः द्रव्यलाभ
आठः काकणिकेपेत्यादिप्रयोगात् ॥ १५७ ॥
1
त्वनामानि जपन्तं नित्यं रक्षसि कथं न मां श्रीश ।
लौकिकशब्दपरोऽहं किं तेऽखिलशब्दवाच्यता नो था ।
तय सर्वशब्दयाच्यत्वात् स्वनामजपपरं कथं न रक्षसीत्याह-
हे श्रीश तब नामानि नित्यं सर्वदा जपतं जपमानं मां कथं
रक्षसि न पासि लौकिकशब्दपरत्वादिति चेत् तर्हि सर्वशब्दवाच्यर
त्याह किकेति । अहं लौकिकशब्देषु घटपटादिपवेक आतक इति
तब अखिलशब्दवाच्यता सर्वशब्दवाच्यता नो वा नास्ति या त
याच्यत्वात् मयोच्चार्यमाणाः सर्वेऽपि लौकिकशब्दाः त्वन्नामान्येवेति भावः
।
परं पदमयं (तोऽप्यपरमेव वा स्थान येत्
परापरविदां घरा पगिरीश ते सूरयः ।
कुतोऽन्यतमवस्तुतामिह चराचरेष्वात्मनाम्
अवेक्ष्य तदुपेक्ष्य ते निकट देहलीत्वं ययुः ॥ १५
अयं बेटाचलः साक्षात् परं पदमित्याह-परमिति । अयं वे
परमुत्कृष्टं पदं बैकुण्ठः स्यात् । अतः परमपदमपरमेव न्यूनमेव वा स्यात्
भवति । न चेत् वैकुण्ठपदं न्युनं न चेत् इतोऽप्युक्त (प्यप)ष्टं न चेत
उत्कृष्टत्वे हेतुमाह वृषेति । हे वृपगिरीश वेंकटाचलपते परापरविदां उत्कृष्ट
वराः श्रेष्ठास्ते सूरयः प्रसिद्धाः सूरयः कुलशेखरादयः दिव्यस्रयः ।
प्रार्थितमितरैरपि प्रार्थितमेवेत्यभिप्रायेण बहुवचनं सूरय इति तत् परम्
उपेक्षां कृत्वा इह वेङ्कटाचले आत्मनां आत्मनः स्वस्य चराचरेषु जङ्गमस्
श्री वेंकटेशकाव्यकलापे
मां रक्षसि त् बहुल्य इत्याह- अपरितेति ॥ हे श्री
तय भवतः अघटितपटनायाः कर्तुमर्तुं शक्तेः पटुता पाटवे यां
बहुलानि अमन्तानि अधानि पापानि यस्य तम् । उत्तमः अतिश
सन्तोषः यस्य से मां कुरु त्वां सेथे ते स्वलाभः द्रव्यलाभ
आठः काकणिकेपेत्यादिप्रयोगात् ॥ १५७ ॥
1
त्वनामानि जपन्तं नित्यं रक्षसि कथं न मां श्रीश ।
लौकिकशब्दपरोऽहं किं तेऽखिलशब्दवाच्यता नो था ।
तय सर्वशब्दयाच्यत्वात् स्वनामजपपरं कथं न रक्षसीत्याह-
हे श्रीश तब नामानि नित्यं सर्वदा जपतं जपमानं मां कथं
रक्षसि न पासि लौकिकशब्दपरत्वादिति चेत् तर्हि सर्वशब्दवाच्यर
त्याह किकेति । अहं लौकिकशब्देषु घटपटादिपवेक आतक इति
तब अखिलशब्दवाच्यता सर्वशब्दवाच्यता नो वा नास्ति या त
याच्यत्वात् मयोच्चार्यमाणाः सर्वेऽपि लौकिकशब्दाः त्वन्नामान्येवेति भावः
।
परं पदमयं (तोऽप्यपरमेव वा स्थान येत्
परापरविदां घरा पगिरीश ते सूरयः ।
कुतोऽन्यतमवस्तुतामिह चराचरेष्वात्मनाम्
अवेक्ष्य तदुपेक्ष्य ते निकट देहलीत्वं ययुः ॥ १५
अयं बेटाचलः साक्षात् परं पदमित्याह-परमिति । अयं वे
परमुत्कृष्टं पदं बैकुण्ठः स्यात् । अतः परमपदमपरमेव न्यूनमेव वा स्यात्
भवति । न चेत् वैकुण्ठपदं न्युनं न चेत् इतोऽप्युक्त (प्यप)ष्टं न चेत
उत्कृष्टत्वे हेतुमाह वृषेति । हे वृपगिरीश वेंकटाचलपते परापरविदां उत्कृष्ट
वराः श्रेष्ठास्ते सूरयः प्रसिद्धाः सूरयः कुलशेखरादयः दिव्यस्रयः ।
प्रार्थितमितरैरपि प्रार्थितमेवेत्यभिप्रायेण बहुवचनं सूरय इति तत् परम्
उपेक्षां कृत्वा इह वेङ्कटाचले आत्मनां आत्मनः स्वस्य चराचरेषु जङ्गमस्