2026-03-08 05:43:10 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
२५८
श्री वेंकटेश काव्यकला
एव प्रमोदेन सन्तोषेण अविता युक्ताः सन्तः सत्पुरुषा इति शेषः ।
सबै समस्तं स्वं स्वकीय तत्सास्कृत्य तस्य चोरस्य सानुल्य आत्मात्मीये
कृत्वेत्यर्थः । अन्यानपि स्वेतरानपि समयं सम्पूर्ण यथा तथा वधि
बुद्धिर्वेषान्ते । स्वं स्वकीयं तदधीनमेव चोराधीनमेव कुरुत वु
यदन्ति । यतेत्याश्चर्ये । स्वानुष्ठानमितरेषामप्युपदिशन्तीयि भावः ॥
मचक्षुःपरिपेयकौस्तुभमणे नावेक्ष्य मत्पातकं
रक्षायै हृदये निवेशितममुं मां शोभमानाञ्जलि
मह्यं दर्शय से भयं मम परं हर्तुं कृपाम्भोनिधे
श्रीशेपचितिभृनिवास कमलाशुद्धान्तवक्षःस्थल
भगवानपि मां मां दर्शयतीत्यनुसन्धत्ते यदिति ॥ मम च
योग्यः परिषेय: कौस्तुभमणिः कौस्तुभमाणिक्यं यस्य तस्य सम्बुद्धिः
मस्या नावेक्ष्य अदृष्ट्रा रक्षायै रक्षणाय शोभमानः प्रकाशमानः अ
हृदये निवेशितं निक्षितं अमुं मां मम द(प) रं भयं तु मझे
कृपाम्भोनिधे दयाम्भोनिधे हे शेपक्षितिभृन्निवास शेषाचलनिवास क
वक्षःस्थल लक्ष्म्या अन्तःपुरभूतवक्षस्थलेति सम्बुद्धिलय आदौ पठनीयम्
स्वप्राणो चण्डपत्रो दलित निजपदोयद्र जोवैभवेन
स्वाक्ष्यास्याद् वनानि श्रवणमपि निजं स्वं च कं छा
भ्राजत्वच्चैस्तमोभाविवरणपटुभिर्जन्यसक्तैः खकत्तैः
मिनाक्षी नगी:स्यैः खहृदयशरणं चारुगुर्मा (र्माः पुनातु
मक्क रक्षकः नां पुनावित्याह- स्वमाण इति ॥ स्वस्य भगवतः
तद्वत् उच्चण्डा अनीका (उचण्डानि ) पत्राणि कहनानि तैः उलि
भात् निजपदात् स्वकीयपदात् पृथिव्या उयतां उगच्छतो रज
वैभवेन प्रभावेण स्वस्य नाभि आकाशे निजं स्वकीय श्रवणमपि
श्री वेंकटेश काव्यकला
एव प्रमोदेन सन्तोषेण अविता युक्ताः सन्तः सत्पुरुषा इति शेषः ।
सबै समस्तं स्वं स्वकीय तत्सास्कृत्य तस्य चोरस्य सानुल्य आत्मात्मीये
कृत्वेत्यर्थः । अन्यानपि स्वेतरानपि समयं सम्पूर्ण यथा तथा वधि
बुद्धिर्वेषान्ते । स्वं स्वकीयं तदधीनमेव चोराधीनमेव कुरुत वु
यदन्ति । यतेत्याश्चर्ये । स्वानुष्ठानमितरेषामप्युपदिशन्तीयि भावः ॥
मचक्षुःपरिपेयकौस्तुभमणे नावेक्ष्य मत्पातकं
रक्षायै हृदये निवेशितममुं मां शोभमानाञ्जलि
मह्यं दर्शय से भयं मम परं हर्तुं कृपाम्भोनिधे
श्रीशेपचितिभृनिवास कमलाशुद्धान्तवक्षःस्थल
भगवानपि मां मां दर्शयतीत्यनुसन्धत्ते यदिति ॥ मम च
योग्यः परिषेय: कौस्तुभमणिः कौस्तुभमाणिक्यं यस्य तस्य सम्बुद्धिः
मस्या नावेक्ष्य अदृष्ट्रा रक्षायै रक्षणाय शोभमानः प्रकाशमानः अ
हृदये निवेशितं निक्षितं अमुं मां मम द(प) रं भयं तु मझे
कृपाम्भोनिधे दयाम्भोनिधे हे शेपक्षितिभृन्निवास शेषाचलनिवास क
वक्षःस्थल लक्ष्म्या अन्तःपुरभूतवक्षस्थलेति सम्बुद्धिलय आदौ पठनीयम्
स्वप्राणो चण्डपत्रो दलित निजपदोयद्र जोवैभवेन
स्वाक्ष्यास्याद् वनानि श्रवणमपि निजं स्वं च कं छा
भ्राजत्वच्चैस्तमोभाविवरणपटुभिर्जन्यसक्तैः खकत्तैः
मिनाक्षी नगी:स्यैः खहृदयशरणं चारुगुर्मा (र्माः पुनातु
मक्क रक्षकः नां पुनावित्याह- स्वमाण इति ॥ स्वस्य भगवतः
तद्वत् उच्चण्डा अनीका (उचण्डानि ) पत्राणि कहनानि तैः उलि
भात् निजपदात् स्वकीयपदात् पृथिव्या उयतां उगच्छतो रज
वैभवेन प्रभावेण स्वस्य नाभि आकाशे निजं स्वकीय श्रवणमपि