2026-03-08 05:43:08 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
२४८
श्री वेंकटेश काव्यका
आदते समुदप्रमुत्तच च मत्पापापनुतिश्रमं
के (किं) चित् कुशयति प्रपञ्चजननोदश्चद्विरिथे
मत्याचे निर्ज कुर्विति प्रार्थयते मन्निन्देति ॥ प्रपा
उत्पादने उदयन् व्यग्रायमाणो यो विरिचश्धतुर्मुखः । विरि
इत्यमरः । तेन ईडितः स्तुतः स्तस्य सम्बुद्धिः । इह इदार्न
मन्निन्दारगृहयालुतालुः मम निन्दायां दूषणे हया स्पृहाक
यस्याः सा(?) ळयोरमेदाचानुशब्दस्याने तालुरिति प्र
कृपालुर्दयालुः । दोषादर्शित्वात् वाङ्मनसयोः अप अविषयं [
इंयतारहितत्वात् मया गुप्तं रक्षितं मदमातं मम अघानां
निजं कारणरहितं यथा तथा सङ्कीर्तयन् तब भवतः समुद
प्रीतिः समुदप्रमुत्। मुनीतिः प्रमदो हर्ष इत्यमरः । म
अपनोदात् परिहारादित्यर्थः । यः श्रम आयासः तं च स्वयं कीर्त
किञ्चिदीपत कुछन्ती सकुच्चन्ती सती (1) आदते स्वीकरोति ।
सङ्कोचस्तु रक्ष्यरक्षकयोरसदृशफलकत्वादिति भावः ॥ २३१ ॥
रक्ता एक स्वगुणेन ते हृदकरोद्रक्तं श्रियः सङ्गतेः
वनीला तु रकमकरोत् हुने विचित्रं ।
स्वातन्त्र्यं गुणमग्रहीत्तव ददौ स्वं पारतन्त्र्यं च ते
भाग्यं मे पितरेतदत्यपयुजो माता वलं वत्सल
"
1. प्रमिदं व्याख्यानमाकृतम् व्याख्यानान्तरमन न रखते
मन्निन्दन एवं निवारण दिना हेतुन करणं वीजा
या जन इति या दुर्जन इति वा विपरीतव्याक्षणिकतया सुजन इ
वस्नेन रहितमपि यगोचरं मत्पापराशि सायं समुदम
सन् आपत्ते खीकरोति किं कुर्वन्ता मतं कीर्तयन्।
शान्तमधिगच्छति द्विषन्तः परम् इति हि प्रसिद्धम् किया त
चिचयति यति हासयति प्रचेत्यादि सम्बोधनमाया
श्री वेंकटेश काव्यका
आदते समुदप्रमुत्तच च मत्पापापनुतिश्रमं
के (किं) चित् कुशयति प्रपञ्चजननोदश्चद्विरिथे
मत्याचे निर्ज कुर्विति प्रार्थयते मन्निन्देति ॥ प्रपा
उत्पादने उदयन् व्यग्रायमाणो यो विरिचश्धतुर्मुखः । विरि
इत्यमरः । तेन ईडितः स्तुतः स्तस्य सम्बुद्धिः । इह इदार्न
मन्निन्दारगृहयालुतालुः मम निन्दायां दूषणे हया स्पृहाक
यस्याः सा(?) ळयोरमेदाचानुशब्दस्याने तालुरिति प्र
कृपालुर्दयालुः । दोषादर्शित्वात् वाङ्मनसयोः अप अविषयं [
इंयतारहितत्वात् मया गुप्तं रक्षितं मदमातं मम अघानां
निजं कारणरहितं यथा तथा सङ्कीर्तयन् तब भवतः समुद
प्रीतिः समुदप्रमुत्। मुनीतिः प्रमदो हर्ष इत्यमरः । म
अपनोदात् परिहारादित्यर्थः । यः श्रम आयासः तं च स्वयं कीर्त
किञ्चिदीपत कुछन्ती सकुच्चन्ती सती (1) आदते स्वीकरोति ।
सङ्कोचस्तु रक्ष्यरक्षकयोरसदृशफलकत्वादिति भावः ॥ २३१ ॥
रक्ता एक स्वगुणेन ते हृदकरोद्रक्तं श्रियः सङ्गतेः
वनीला तु रकमकरोत् हुने विचित्रं ।
स्वातन्त्र्यं गुणमग्रहीत्तव ददौ स्वं पारतन्त्र्यं च ते
भाग्यं मे पितरेतदत्यपयुजो माता वलं वत्सल
"
1. प्रमिदं व्याख्यानमाकृतम् व्याख्यानान्तरमन न रखते
मन्निन्दन एवं निवारण दिना हेतुन करणं वीजा
या जन इति या दुर्जन इति वा विपरीतव्याक्षणिकतया सुजन इ
वस्नेन रहितमपि यगोचरं मत्पापराशि सायं समुदम
सन् आपत्ते खीकरोति किं कुर्वन्ता मतं कीर्तयन्।
शान्तमधिगच्छति द्विषन्तः परम् इति हि प्रसिद्धम् किया त
चिचयति यति हासयति प्रचेत्यादि सम्बोधनमाया