This page has not been fully proofread.

२४४
 
श्री वेंकटेश काव्यकलापे
 
बेटं बेटाचल पातीति बेङ्कटपतिस्तस्य सम्बुद्धिः । मयि
कस्मिन्काले प्रसरेदित्यन्वयः ॥ १२५ ॥
 
धारक पोपकोम्यत्वत्कः परमो गुरुर्दयालुर्नः ।
असभ्यं त्वयि रचितन्यासोऽयं तत् सुभाव सम्बन्धात
 
1
 
श्रीरामनुजसम्यन्धान्मामवेत्याह--धारकेति ॥ धारयति मनुष्यानि
पोषयति जलेन (१) मनुष्यानिति पोषकं जलं, भोग्यं भोगाई ताम्बूलादि ।
Gora Bur) धारक पोषक भोम्यानि त्वमेव यस्य स
भोम्यत्वत्कः । दयालुर्दयाशीलः नः अस्माकं परमो गुरुः उक्त
'गुरुस्तु गीष्पत्ती श्रेष्ठे गुरुः तिपरि दुर्भर इत्यमरः । परमैौदा
परमाचार्यभूतः अस्मभ्यं प्रपत्तिकरणेऽप्यशक्तानामस्माकं निमित्तमेव ल
अयं गुरुः रचितः कृतः [न्यासः) प्रपधिः शरणागतिर्येन सः (
इत्युक्तरीत्या अभूदिति शेषः तत् तस्मात्कारणात् सु शोभमाना
सः। इन्दिरा लोकमाता मा इत्यमरः । सम्बन्धाद्रामानुजसम्ब
रक्ष । अथ रक्षणगतिहिंसादिष्विति सूत्रात्() ॥ १२६ ॥
 
अनेकैः खै रूपैर्धरति मम रूपाण्यनुदिनं
 
श्रमी भूयानासीदिति फणिपतेस्तानि कृपया ।
दधतीं (न्ति) श्री भर्तनिजपृथुकलक्ष्मीमनुपमां
शिरोवाहामध्ये बहस किमुपकी ॥ १
 
स्वं शेषत्कुतुकी सन् अनेकशेषरूपाणि घरसि किमित्यलाद-