2026-03-08 05:43:05 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
२४२
श्रीवेंकटेशकाव्यकलापे
विषयेषु आसक्तिः प्रेमातिशयः तथा विवश परवशः सन्
अहितमपि अभियमपि न जाने न जानामि । अहन्तायाः अह
ममताया अपीदमुपलक्षणम्। निहन्ता नाशकः विवेकः स्वपरज्ञा
नोदेति । भवति त्वद्विषये । श्रीशनम्। धीः प्रज्ञा शेमुषी मलि
खपद्मे गगनारविन्दतुल्यम् । अनन्तं सुरवर्त्म ल मित्यमरः ।
नलिनमरविन्दं महोत्सल' मिति चामरः । पद्माश्री पद्मतुल्यपादौ
धरोऽखियामित्यमरः । कथमिव केनोपायेन समेयं लप्स्यामि ? क
कदा या शेषाद्री तुलितविरजखामिसरसी-
जले स्नातः पूतो भुवनभवन त्वद्भवनभाक् ।
अबे लक्ष्मीनाथासुरविमथनासडून निधे
प्रसीदेति क्रोशन्निमिपमिव नेष्यामि दिवसान् ।
इति
स्वामिपुष्करिणीतीरनिवासी सन् कदा या दिवसानेष्यामीत्याह-
शेषाद्री वेङ्कटाद्री भुवनं लोक भवनं गृहाः यस्य तस्य सम्बुद्धिः ।
धारेत्यर्थः । विष्ट भुवनं जगत्' 'भवनागारमन्दिरं
भवतः भवनं गृहं यद्भवनमा सन् तुलिता समानीकृता विरज
यस्याः सा सा च सा स्वामिसरसी च स्वामिपुष्करिणी तस्याः जले
अत एव पूतः पवित्रीकृतः अये लक्ष्मीनायक असुरान् विनशाति
असुरविमथन अस्माकं धननिधे निधिभूत प्रसीद प्रसन्नो भवेति क्रोशन्
क्रोशन् निमिषमिव क्षणमिय दिवसान् दिनानि कदा वा नेष्या
त्यन्वयः ॥ १२३ ॥
कदा वा पच्ज्जिनयदमृतं निर्मलनख-
श्रिया पोत्पन्नं विपनिलयमब्जं इसदिह ।
न ते रागं स्वीयं प्रकटयदिवालोहिततथा
रमेश त्वत्पादाद्वितयमज पश्येयमसकृत् ॥ १२४
श्रीवेंकटेशकाव्यकलापे
विषयेषु आसक्तिः प्रेमातिशयः तथा विवश परवशः सन्
अहितमपि अभियमपि न जाने न जानामि । अहन्तायाः अह
ममताया अपीदमुपलक्षणम्। निहन्ता नाशकः विवेकः स्वपरज्ञा
नोदेति । भवति त्वद्विषये । श्रीशनम्। धीः प्रज्ञा शेमुषी मलि
खपद्मे गगनारविन्दतुल्यम् । अनन्तं सुरवर्त्म ल मित्यमरः ।
नलिनमरविन्दं महोत्सल' मिति चामरः । पद्माश्री पद्मतुल्यपादौ
धरोऽखियामित्यमरः । कथमिव केनोपायेन समेयं लप्स्यामि ? क
कदा या शेषाद्री तुलितविरजखामिसरसी-
जले स्नातः पूतो भुवनभवन त्वद्भवनभाक् ।
अबे लक्ष्मीनाथासुरविमथनासडून निधे
प्रसीदेति क्रोशन्निमिपमिव नेष्यामि दिवसान् ।
इति
स्वामिपुष्करिणीतीरनिवासी सन् कदा या दिवसानेष्यामीत्याह-
शेषाद्री वेङ्कटाद्री भुवनं लोक भवनं गृहाः यस्य तस्य सम्बुद्धिः ।
धारेत्यर्थः । विष्ट भुवनं जगत्' 'भवनागारमन्दिरं
भवतः भवनं गृहं यद्भवनमा सन् तुलिता समानीकृता विरज
यस्याः सा सा च सा स्वामिसरसी च स्वामिपुष्करिणी तस्याः जले
अत एव पूतः पवित्रीकृतः अये लक्ष्मीनायक असुरान् विनशाति
असुरविमथन अस्माकं धननिधे निधिभूत प्रसीद प्रसन्नो भवेति क्रोशन्
क्रोशन् निमिषमिव क्षणमिय दिवसान् दिनानि कदा वा नेष्या
त्यन्वयः ॥ १२३ ॥
कदा वा पच्ज्जिनयदमृतं निर्मलनख-
श्रिया पोत्पन्नं विपनिलयमब्जं इसदिह ।
न ते रागं स्वीयं प्रकटयदिवालोहिततथा
रमेश त्वत्पादाद्वितयमज पश्येयमसकृत् ॥ १२४