Sorry, you aren't authorized to use this feature.
2026-03-08 05:43:04 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
सव्याख्यान:- श्रीनिवासगुणाकरः
क्षमाहवे विवशयन् रक्ष्यस्य वाणस्य च
पौत्राय निजात्मजां कलयितुं द्वौ द्वौ समाक्षिप्य च ।
कन्दितुमात्मनोर्ननु दशां त्यक्तवावशिष्टान् भुजान्
२४१
रक्षकतां त्वदेकनिलयां लक्ष्मीनिवासाकरोः ॥ १२१ ॥
भुजचतुष्कावधि कृतवानसीत्याह-व्यक्षमिति ॥ हे लक्ष्मीनिवास
लाय तब पौसाय अनिरुद्धाय निजात्मनां उषां कलयितुं दातुम् ।
। रक्षितुं योम्यस्य रक्ष्यस्य यागस्य वाणासुरस्य रक्षकं स्वामिन-
यक्षाणीन्द्रियाणि यस्य से यक्ष र आहवे युद्धे विवशयन्
शं कुर्वन् द्वौ भुजी स्वेशं स्वस्थ आत्मनः ईशे रक्षकं शियमाश्लिष्य
॥ शिवमाणयोर्दशां ऋन्दितुं तवेदृशीयं ममेदृशीयं दशेति आक्षिप्य
जौ चेति भुजचतुष्कं हित्वा अवशिष्टान् बाणस्य भुजान् चतुष्काति-
जानू छिबा द्विधा कृत्या 'हिदिर् वैधीकरणे' रक्षकर्ता
यां वमेक एवं निलय आश्रयो यस्यास्ताम् । 'निकाव्यनिलया-
। अकरोः कृतवान् ननु । कम् करणे ॥ १२१ ॥
जाने श्रीजाने हितमहितमप्याहितमहा-
विमोहो मोहोयद्विषमविषयासक्तिविवशः ।
हन्ताऽहन्ताया भवति न विवेको भवति धीः
"
पद्मं पद्माकमी कथमिय लभेयं समगुण' ॥ १२२ ॥
स्प्रे केनोपायेन लप्स्यामीत्याह-न जान इति ॥ हे श्रीजाने
मार्या यस्य तस्य सम्बुद्धिः। वधूजया स्नुषा भार्येत्यमरः ।
निकादेशः हे समगुण सत्त्वगुणप्रधान आहितः प्राप्तः महान्
ज्ञानं यस्य सः । अविवेको विमोहश्थे' ति निघण्टुः । स
नोहः तेन उद्यन्ती उदयमाना विषया निम्नोन्नता विषयेषु शब्दादि-
मेवारामगुण' इति युक्तं भवितुम् ।
क्षमाहवे विवशयन् रक्ष्यस्य वाणस्य च
पौत्राय निजात्मजां कलयितुं द्वौ द्वौ समाक्षिप्य च ।
कन्दितुमात्मनोर्ननु दशां त्यक्तवावशिष्टान् भुजान्
२४१
रक्षकतां त्वदेकनिलयां लक्ष्मीनिवासाकरोः ॥ १२१ ॥
भुजचतुष्कावधि कृतवानसीत्याह-व्यक्षमिति ॥ हे लक्ष्मीनिवास
लाय तब पौसाय अनिरुद्धाय निजात्मनां उषां कलयितुं दातुम् ।
। रक्षितुं योम्यस्य रक्ष्यस्य यागस्य वाणासुरस्य रक्षकं स्वामिन-
यक्षाणीन्द्रियाणि यस्य से यक्ष र आहवे युद्धे विवशयन्
शं कुर्वन् द्वौ भुजी स्वेशं स्वस्थ आत्मनः ईशे रक्षकं शियमाश्लिष्य
॥ शिवमाणयोर्दशां ऋन्दितुं तवेदृशीयं ममेदृशीयं दशेति आक्षिप्य
जौ चेति भुजचतुष्कं हित्वा अवशिष्टान् बाणस्य भुजान् चतुष्काति-
जानू छिबा द्विधा कृत्या 'हिदिर् वैधीकरणे' रक्षकर्ता
यां वमेक एवं निलय आश्रयो यस्यास्ताम् । 'निकाव्यनिलया-
। अकरोः कृतवान् ननु । कम् करणे ॥ १२१ ॥
जाने श्रीजाने हितमहितमप्याहितमहा-
विमोहो मोहोयद्विषमविषयासक्तिविवशः ।
हन्ताऽहन्ताया भवति न विवेको भवति धीः
"
पद्मं पद्माकमी कथमिय लभेयं समगुण' ॥ १२२ ॥
स्प्रे केनोपायेन लप्स्यामीत्याह-न जान इति ॥ हे श्रीजाने
मार्या यस्य तस्य सम्बुद्धिः। वधूजया स्नुषा भार्येत्यमरः ।
निकादेशः हे समगुण सत्त्वगुणप्रधान आहितः प्राप्तः महान्
ज्ञानं यस्य सः । अविवेको विमोहश्थे' ति निघण्टुः । स
नोहः तेन उद्यन्ती उदयमाना विषया निम्नोन्नता विषयेषु शब्दादि-
मेवारामगुण' इति युक्तं भवितुम् ।